» Prof. Antoni Falkiewicz


Prof. dr hab. Antoni Falkiewicz urodził się 3 września 1901 r. we Lwowie; tam też ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Jana Kazimierza i w 1925 r. uzyskał tytuł doktora wszechnauk lekarskich. Pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych pod kierunkiem prof. Romana Renckiego.

W latach 1925-26 odbył roczny staż z zakresu kardiologii
w Wiedniu
u prof. dr K. F. Wenckebacha, zajmując się głównie elektrokardiografią kliniczną, w tym czasie nowatorską dziedziną kardiologii. Po powrocie do Lwowa pracował nadal przez 9 lat w Uniwersyteckiej Klinice Chorób Wewnętrznych, gdzie wyróżniał się szczególnymi uzdolnieniami w diagnostyce i pracy naukowej, wykorzystując zdobyte w Wiedniu doświadczenie i wiedzę. Był doskonałym nauczycielem akademickim, a pracę dydaktyczną prowadził zawsze z wielkim oddaniem.

W 1935 r. w wyniku konkursu zdobył stanowisko prymariusza Oddziału Wewnętrznego Państwowego Szpitala Powszechnego we Lwowie. Na tym stanowisku nadal pracował naukowo; ceniony zwłaszcza jako wspaniały lekarz i diagnosta.


W czasie wojny, po wkroczeniu wojsk radzieckich do Lwowa w 1940 r., pełnił funkcję Ordynatora Oddziału Kardiologiczno-Reumatologicznego, a potem został powołany na stanowisko docenta Katedry Terapii Szpitalnej. W czasie okupacji niemieckiej we Lwowie prowadził praktykę prywatną. W 1944 r. został powołany do służby wojskowej i awansowany do stopnia podpułkownika został naczelnym internistą Dowództwa Okręgu Wojskowego Lublin-Warszawa. Równocześnie prowadził zajęcia dydaktyczne dla studentów IV i V roku Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Tam też habilitował się na podstawie pracy pt. "O możliwości wykorzystania zaburzeń przewodzenia bodźców w obrębie wiązki przedsionkowo-komorowej u człowieka".

W grudniu 1945 r. profesor Falkiewicz objął kierownictwo Kliniki Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu, mieszczącej się w budynku przy ul. Pasteura 4. W 1946 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1961 r. profesorem zwyczajnym. W 1946 r. powstała w budynku przy ul. Pasteura 4 II Klinika Chorób Wewnętrznych, której kierownikiem został prof. dr hab. Antoni Falkiewicz, a nowo powstałą III Kliniką Chorób Wewnętrznych kierował prof. dr hab. Edward Szczeklik przybyły z Krakowa. W latach 1949-50 prof. Falkiewicz był dziekanem Wydziału Lekarskiego, następnie prorektorem do spraw nauki, a w latach 1954-57 objął stanowisko rektora Akademii Medycznej we Wrocławiu, która od 1950 r. stała się samodzielną uczelnią. W 1971 r. przeszedł na emeryturę. W 1972 r. Akademia Medyczna we Wrocławiu nadała prof. Falkiewiczowi godność doktora honoris causa.

Prof. Falkiewicz był założycielem i przewodniczącym Wrocławskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego i członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Internistów Polskich. Od 1955 r. został członkiem zwyczajnym Międzynarodowego Towarzystwa Internistów. Pełnił różne funkcje w towarzystwach naukowych, komitetach redakcyjnych czasopism naukowych i komisjach uczelnianych. Otrzymał wiele odznaczeń państwowych z Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski na czele. Szczególnie cenił sobie Naukową Nagrodę miasta Wrocławia.

Osobno należy wspomnieć o działalności prof. Falkiewicza w uzdrowisku Kudowa-Zdrój. Był tam wieloletnim konsultantem, specjalizował lekarzy dolnośląskich uzdrowisk, leczył nie tylko kuracjuszy, ale i mieszkańców Kudowy. Był bardzo ceniony i lubiany, otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Kudowy.

Prof. Falkiewicz miał bardzo szerokie zainteresowania naukowe; tematyka jego prac naukowych to: kardiologia, endokrynologia (ze szczególnym uwzględnieniem chorób tarczycy) oraz medycyna pracy. W ostatnich latach jego zainteresowania skupiły się na immunologii klinicznej. Dorobek naukowy profesora liczy ok. 600 pozycji drukowanych w Polsce i zagranicą. Był też autorem wielu rozdziałów w podręcznikach interny. Nawiązał współpracę naukową z ośrodkami przemysłowymi, szczególnie z Kombinatem Górniczo-Hutniczym Miedzi w Lubinie. Był opiekunem 13 przewodów habilitacyjnych i promotorem 36 doktoratów. Niestrudzony w pracy, energiczny, szeroko ujmujący zagadnienia naukowe. W stosunkach z ludźmi bezpośredni, nie lubił niejasnych sytuacji. Nie uznawał zmęczenia, ani własnej choroby i nie poddawał się przeciwnościom. Był znakomitym nauczycielem, uczył nieustannej pracy, pełnego oddania sprawom chorego, dając swą postawą znakomity przykład.

Ci, którzy pracowali z wybitnym profesorem w dowód pamięci o nim, aby przetrwała ona długo, postanowili wmurować w budynek Kliniki przy ul. Pasteura 4 tablicę pamiątkową. Ma ona przypominać prof. Falkiewicza i jego zasługi dla medycyny polskiej, a szczególnie dolnośląskiej.